Nadine Labaki
Sep 06, 2018
Posted by: Lozen

Gdje idemo sada – Nadine Labaki?

Dobitnica nagrade žirija na ovogodišnjem festivalu u Kanu, za filmsko ostvarenje Capernaum, libanska glumica i režiserka Nadine Labaki, rođena je 18. februara 1974. godine u Bejrutu. Prvih sedamnaest godina svog života provela je u ratnim uslovima jer je u tom periodu buktio libanski građanski rat. Ono što je takođe važno naglasiti je i to da je Nadine odrastala u sredini u kojoj žene Gdje cemo sadaimaju manja prava od muškaraca, naravno tako je i u ostatku svijeta ali u bliskoistočnoj kulturi je to izraženije. Studirala je audio-vizuelnu umjetnost u Bejrutu a njen diplomski rad, film Pasterova ulica 11 , snimljen 1997., osvojio je nagradu kao najbolji kratki film na Bijenalu arapskog filma u Parizu. Nadine Labaki je jedna od rijetkih libanskih režisera koja se nije školovala u inostranstvu, ali su na njena ostvarenja veliki uticaj imali filmovi koje je gledale u djetinjstvu, zahvaljujući kojima je saznala više o svijetu izvan Libana.

Njen pristup filmu i način na koji opisuje život u Libanu, u kojem se miješaju uticaji Zapada i Istoka, modernog i tradicionalnog, neopisivo nas podsjeća na djela Živka Nikolića. Ona, poput njega, u filmovima nema samo prave glumce već i obične ljude koji nemaju iskustva sa kamerom, o filmu i glumi nemaju znanja, sa kojima ona dočarava običan život običnih ljudi. Poput Nikolića, koristi humor kao oružje koje nas navodi da se smijemo ali ujedno i potresemo pred strahotom i paradoksima života u nerazvijenim zajednicama koje karakteriše nemaština, sukobi, trvenja, različiti uticaji, palanački mentalitet

Njen prvi igrani film Karamel, za koji je sama pisala scenario, koji je režirala i u kojem glumi glavnu ulogu upravo je priča o paradoksima libanskog društva, opet kroz humor u njemu se dotiče vrlo ozbiljnih tema, o odnosima između muškaraca i žena, seksualnosti, svakodnevnim brigama. Film je odlično prihvaćen od strane kritike i publike

Njen film Gde idemo sada? poput djela  Rat nema žensko lice je  ženski pogled na rat, prepun brige i odgovornosti. Nastao je izGde idemo sada Nadine režiserkine zapitanosti nakon novih sukoba u Bejrutu, kako je moguće da se ljudi sukobe u trenu, iako su godinama prije toga živjeli u slozi i ljubavi (to se pitamo i mi, kako je moguće dugogodišnje krvoproliće bratstva i jedinstva) , pitala se kako bi i na koji način zaustavila svog sina ako bi riješio da se pridruži borbama. Radnja je smještena u jednom izolovanom libanskom selu, u kojem su crkva i džamija jedna do druge. Sam početak filma upozorava na ono što je jedna od posledica svakog rata, žene iz sela idu, obučene u crno, udarajući se rukama u grudi. Žene, koje nakon svakog rata, i same žrtve, oplakuju svoje stradale, svoje sinove, svoju braću, svoje muževe. Nadine i u ovom filmu glumi jednu od glavnih junakinja (Amal), pokušavajući da pokaže besmislenost svakog sukoba, bilo gdje da se dešava.

Stanovnici ovog sela, hrišćani i muslimani, žive složno i u miru, prijateljski, ne znajući da oko njih bukti vjerski rat. Žene iz sela, različitih starosnih dobi dijele i dobro i zlo godinama, međusobno se podržavajući. Nakon saznanja o sukobima oko njih one na sve moguće načine pokušavaju sakriti od muškaraca informaciju da je rat počeo: gase TV prijemnik, prave kolače od hašiša, dovode prostitutke kako bi odvukle pažnju muškarcima. Za nas najbolnija i najpotresnija scena je kad majka gubi sina, koga su ubili dok je išao u nabavku van sela, a ona to krije zbog straha da će to izazvati sukobe u samom selu.  Na samom kraju filma, kad žene vide danadine labaki je vrag odnio šalu i da će doći do ozbiljnih sukoba odlučuju se da se zamijene u vjeri pa hrišćanke postaju muslimanke a muslimanke hrišćanke. Pogledajte kako reaguju muškarci na ovaj radikalni potez kad im žene kažu da ,ako žele borbu sa neprijateljem krenu od njih, jer su sad one neprijatelji

Nadine Labaki je majka dvoje djece, dobitnica je počasne diplome na Američkom univerzitzetu u Bejrutu, govori četiri jezika arapski, francuski, engleski i italijanski

Želja joj je da nastavi da govori o svojoj državi i svom narodu na njenom jeziku, a taj jezik nam je blizak jer na njemu režiserka postavlja pitanja koja se tiču i nas, na brdovitom Balkanu.

Foto: Facebook

Slične objave

Ostavite komentar

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Design by: Webfox.me                                                               © Copyright Lozen.me 2018                                                                   kontakt@lozen.me